Dąb Drzewo Słowian i Nietylko.

W skrócie. --> Dąb dla Słowian był i będzie świętym drzewem, utożsamionym z potęgą, długowiecznością i siłą. Uważany za drzewo Peruna – boga burzy i piorunów – stanowił centrum świętych gajów, axis mundi (oś świata) łączącą niebo, ziemię i zaświaty. Pod dębami składano ofiary, a ich żołędzie i liście traktowano jako talizmany.

Potężne, majestatyczne dęby symbolizują siłę, mądrość, wytrzymałość i długowieczność. Od zarania dziejów fascynowały ludzkość, stąd wiele dawnych kultur otaczało je szczególnym kultem. Słowianie uznawali dąb za źródło potężnej boskiej mocy drzemiącej w Naturze. Nazwa kapłanów celtyckich – druidów, wywodzi się z połączenia słów: dąb i wiedzący.

Dęby wypuszczają ogromny system korzeniowy, o obwodzie dwukrotnie większym od korony. Nad ziemią wytwarzają potężne, grube konary „sięgające nieboskłonu”, pokryte mocną korą. Korzeń są związane z żywiołem ziemi, ponieważ schodzą głęboko w dół wchodząc w integrację ze światem minerałów. Reprezentują mocną strukturę fizyczną, podstawę na której zbudowane jest życie.

W otoczeniu dębów natychmiast umysł się wycisza, ciało odpręża i napełnia energią. Myśli stają się klarowne, czyste, niezmącone. Poprawia się pamięć i koncentracja. Otoczenie dębów uziemia, to wymarzone miejsce na medytacje, zadumę.

Najbardziej pospolitym gatunkiem występującym w Polsce jest dąb szypułkowy [Quercus robur]. Prawdopodobnie botaniczna nazwa łacińska wywodzi się z celtyckiego i oznacza „piękne drzewo”.

Znakiem rozpoznawczym dębu szypułkowego są rozłożyste korony, masywny pień o średnicy 2-3 m. Może osiągać wysokość 40 metrów i żyć ponad 1000 lat. Liście nieregularnie zaokrąglone, u nasady sercowate lub uszate. Żołędzie dębu wyrastają na długich szypułkach.

Dęby zapewniały żywność i lekarstwa człowiekowi. Żołędzie uważano za pożywny pokarm, robiono z nich mąkę i kawę. Podczas I wojny w Niemczech i Austrii gromadzono całe wagony żołędzi, które wykorzystywano jako dodatek do chleba i wypieków. Oprócz pozyskiwania drewna i żołędzi w zielarstwie wykorzystywano korę, liście i galasy to ( Galasy dębowe to sprawka owadów galasówki dębianki. Te brodawkowate narośla są źródłem cennego kwasu galusowego, o działaniu ściągającym, obkurczającym tkanki. Wyciągi z galasów stosowano do wytwarzania atramentu, barwników i jako lekarstwo. ) < -- więcej mogę dodać w innym poście. Proszę dać znać.

Według doktryny podpisów potężne drzewa z ogromnym systemem korzeniowym wzmacniają w człowieku żywioł ziemi odpowiadający za szkielet i stałe struktury ciała. Kora i galasy dębu zawierają garbniki i kwas galusowy, które obkurczają zbyt rozluźnione tkanki i brzegi ran. Dlatego dąb jest silnym środkiem ściągającym. Jako element żywiołu ziemi obkurcza, zwęża, wzmacnia i scala tkanki.

Tradycyjnie zastosowania w zielarstwie

• Zaburzenia trawienia, krwotoki wewnętrzne, biegunki, gorączka, hemoroidy, żylaki, pasożyty
• Ból gardła, kaszel, krwawienie z nosa i dziąseł
• Nietrzymanie moczu, infekcje dróg moczowych, kamienie nerkowe, upławy, stany zapalne dróg rodnych, nocne poty,
• Miejscowo rany, grzybica, rany, odmrożenia, owrzodzenia skóry, nadmierna potliwość
• Pomocniczo: zapalenie stawów, reumatyzm, złogi, kamienie żółciowe i nerkowe
• Żołędzie: anemia, dna moczanowa, krzywica u dzieci, zaburzenia pracy tarczycy

Energetycznie dąb wzmacnia, uziemia, dodaje energii, pobudza krążenie, łagodzi stres.

Współczesna nauka co mówi.

Wszystkie części rośliny są bogate w garbniki. Pożywne żołędzie dostarczają dużo węglowodanów, białka, tłuszczów, zawierają wiele witamin i minerałów z grupy B, kwas foliowy, wapń, miedź, żelazo, magnes, fosfor, potas, cynk. Brodawkowate narośla – galasy dębu, szczególnie bogate w bioaktywne składniki działają silnie przeciwzapalnie, odkażająco i ściągająco. Kora zawiera żywice, polifenole, saponiny i dużą ilość garbników.

Działanie: przeciwzapalne, odkażające, ściągające, przeciwutleniające, przeciwdrobnoustrojowe, przeciwnowotworowe, moczopędne, przeciwpasożytnicze, hemostatyczne, przeciwgorączkowe, wykrztuśne, tonizujące, oczyszczające.

Bogate w garbniki wyciągi z kory dębu obkurczają nabłonek i rozluźnione tkanki. Tworzą one z białkami trwałe połączenia, dlatego skutecznie przeciwdziałają biegunkom, zapobiegają odwodnieniu i utracie soli mineralnych. Nawet woda po moczeniu żołędzi ma działanie ściągające i antyseptyczne, chociaż łagodniejsze. Wyciągi stosuje się:

• w leczeniu stanów zapalnych śluzówek jamy ustnej, gardła
• nieżytach żołądka, jelit, biegunkach, hemoroidach
• przy nadmiernej ilości śluzu w jelitach, co pogarsza przyswajanie pokarmów
• żylakach, ranach, chorobach skórnych, wysypkach, wrzodach, nadmiernej potliwości
• dolegliwościach układu moczowego i rozrodczego

Dąb jest symbolem męskości, lecz po dębowe preparaty sięgają najczęściej kobiety. Wyciąg z kory dębu jest jednym z najpopularniejszych środków na hamowanie infekcji intymnych, stanów zapalnych dróg rodnych.

Zielarskie zastosowania dębu

Macerat z kory na oczyszczenie
Łyżkę rozdrobnionej kory zalać 2 litrami ostudzonej wody i pozostawić na noc. Rano przecedzić i podgrzać. Popija się cały dzień po kilka łyżek w celu oczyszczenia i odtrucia. Pomaga przy biegunkach, zatruciach alkoholem i metalami ciężkimi. Nie podaje dzieciom.

Wyciąg dębowy
1-2 łyżeczki drobno pociętego surowca zalać w 250 ml wody. Odstawić na kilka godzin i zagotować. Pije się 2 razy dziennie przy krwawieniach wewnętrznych, stanach zapalnych przewodu pokarmowego, biegunkach, czerwonce, zbyt obfitych miesiączką, zatruciach z biegunkami.

Odwar
Łyżkę suszonego surowca zalać szklanką wody, gotować 5 minut. Odstawić pod przykryciem na kwadrans. Wypija się w 2-3 porcjach. Zastosowania: nieżyt żołądka, jelit, nadmiar wilgoci, śluzu w przewodzie pokarmowym, biegunki. Zewnętrznie do płukania jamy ustnej przy stanach zapalnych, krwawiących dziąsłach, próchnicy, aftach, paradontozie. Kora dębu wybiela zęby i odświeża oddech,

Nalewka z galasów
100 g surowca zalać 0,5 litra 60-70% alkoholu. Po 2 tygodniach przefiltrować. Stosuje się 1—2 łyżeczki na szklankę letniej przegotowanej wody, do płukania jamy ustnej i gardła.

Zewnętrzne zastosowania kory dębu.

Wyciąg wodny
Zagotować 4-5 łyżek kory dębu w litrze wody. Wystudzić i przecedzić. Wykorzystuje się do przemywania ran, zmian skórnych, nasiadówek przy chorobach kobiecych, stanach zapalnych dróg moczowych i hemoroidach. Moczenie stóp w wywarze hamuje nadmierną potliwość i łagodzi grzybice.

Można stosować do płukania słabych, przetłuszczających, wypadających włosów, pamiętając że przyciemna kolor. Odwar z kory dębu z korzeniem pięciornika jest skuteczny na parodontozę, chwiejące zęby. przy paradontozie i chwiejących zębach. W równych ilościach miesza się zioła, stosuje łyżkę odwaru na szklankę wody.

Irygacje pochwy
Pomagają przy upławach. Wystarczy słaby roztwór :l łyżka kory dębu na litr wody.

Kąpiele
5 łyżek kory gotować 10 minut w litrze wody, odstawić na kwadrans. Po przecedzeniu wlać do wanny. 15 minutowe kąpiele łagodzą stany zapalne skóry, infekcje bakteryjne, grzybicze, drożdżyce. Odwar z rumiankiem jest najlepszym środkiem na nadmierną potliwość.

Mąka z żołędzi
Mąka z upieczonych, odgoryczonych, wielokrotnie płukanych żołędzi jest bardzo odżywcza. Dzieciom rachitycznym, przy blednicy i niedokrwistości podaje się 3 razy dziennie pół łyżeczki.

Kawa z żołędzi
Smaczna, aromatyczna, energetyczna. Zaleca się przy niedokrwistości, zapaleniu stawów i depresji. Przepis na kawę z żołędzi mogę podać, proszę pisać komentarze.

Liście dębu
Zapach dębowych liści w zadziwiający sposób regulują ciśnienie krwi. Małą poduszeczkę wypełnia się młodymi listkami dębu. Można kilka włożyć do poduszki tak by były blisko nosa.

................................................................................................................................................................